ໜ່ວຍສະມາຊິກຂອງ ກຸ່ມບໍລິສັດຫວຽດເຟືອງ 
ລາວ – ປະເທດເພື່ອນບ້ານທີ່ມີຊາຍແດນຮ່ວມກັບຫວຽດນາມ – ມີວັດທະນະທຳທີ່ອຸດົມສົມບູນ, ເຊິ່ງກໍ່ຮ່າງສ້າງຕົວຂຶ້ນຈາກປະຫວັດສາດອັນຍາວນານ, ຊີວິດຊຸມຊົນ, ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງບັນດາຊຸມຊົນປະຊາກອນ.
ໃນບໍລິບົດທີ່ການແລກປ່ຽນ ແລະ ການຮ່ວມມືກຳລັງຂະຫຍາຍຕົວຫຼາຍຂຶ້ນ, ການຮຽນຮູ້ວັດທະນະທຳລາວຊ່ວຍໃຫ້ແຕ່ລະບຸກຄົນ ແລະ ອົງກອນສາມາດສື່ສານໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມຫຼາຍຂຶ້ນ, ພ້ອມທັງເສີມສ້າງຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະ ການເຄົາລົບເຊິ່ງກັນແລະກັນ.
ໃນວັດທະນະທຳການສື່ສານຂອງຄົນລາວ, ຄວາມສຸພາບ, ຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະ ການເຄົາລົບຄູ່ສົນທະນາແມ່ນສິ່ງທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມສຳຄັນ.
ຮູບແບບການທັກທາຍແບບດັ້ງເດີມຢ່າງໜຶ່ງແມ່ນ “ການນົບ” (nop) – ການປະນົມຝາມືທັງສອງເຂົ້າຫາກັນບໍລິເວນໜ້າເອິກ ຫຼື ໃກ້ໃບໜ້າ ພ້ອມກັບກົ້ມຫົວເລັກນ້ອຍ. ການທັກທາຍແບບນີ້ສະແດງເຖິງຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ຍັງຄົງຖືກນຳໃຊ້ໃນຫຼາຍສະຖານະການຂອງການສື່ສານ.
ໃນສັງຄົມສະໄໝໃໝ່ ແລະ ການສື່ສານສາກົນ, ການຈັບມືກໍເປັນຮູບແບບທີ່ພົບເຫັນໄດ້ທົ່ວໄປ. ດັ່ງນັ້ນ, ການສັງເກດວິທີການສື່ສານຂອງອີກຝ່າຍ ແລະ ປະພຶດຕົນໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະຖານະການ ແມ່ນວິທີການທີ່ເປັນທຳມະຊາດທີ່ສຸດ.
ພຸດທະສາສະໜາເຖຣະວາດ (Theravada) ມີອິດທິພົນມາຢ່າງຍາວນານ ແລະ ເລິກເຊິ່ງຕໍ່ຫຼາຍດ້ານຂອງຊີວິດວັດທະນະທຳລາວ. ວັດບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສະຖານທີ່ສຳລັບການປະຕິບັດທາງສາສະໜາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເຊື່ອມໂຍງກັບຫຼາຍກິດຈະກຳດ້ານວັດທະນະທຳ ແລະ ຊີວິດຊຸມຊົນ.
ການບວດໃນໄລຍະເວລາໜຶ່ງກໍເປັນປະເພນີທີ່ຍັງຄົງຮັກສາໄວ້ໃນຫຼາຍຊຸມຊົນພຸດທະສາສະໜາລາວ, ເຊື່ອມໂຍງກັບການຮຽນຮູ້ຫຼັກທຳ, ການຝຶກຝົນຕົນເອງ ແລະ ການສ້າງບຸນໃຫ້ຄອບຄົວ.
ຄຸນຄ່າເຊັ່ນ ຄວາມເມດຕາ, ຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະ ຈິດໃຈທີ່ມຸ່ງເຮັດຄວາມດີ ຈຶ່ງມີຮ່ອງຮອຍຢ່າງຊັດເຈນໃນຊີວິດວັດທະນະທຳດັ້ງເດີມ.
ເຄື່ອງນຸ່ງປະເພນີແມ່ນໜຶ່ງໃນລັກສະນະທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ງ່າຍຂອງວັດທະນະທຳລາວ. ສິ້ນ ແມ່ນເຄື່ອງນຸ່ງປະເພນີຂອງແມ່ຍິງລາວ, ໂດຍເຕັກນິກການທໍ, ສີສັນ ແລະ ລວດລາຍມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະເຂດ ແລະ ຊຸມຊົນ. ການທໍຜ້າ ແລະ ລວດລາຍດັ້ງເດີມກໍເປັນສ່ວນສຳຄັນຂອງມໍລະດົກວັດທະນະທຳລາວ.
ອາຫານລາວມີຫຼາຍລັກສະນະສະເພາະຂອງພາກພື້ນເອເຊຍຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້ພາກພື້ນດິນໃຫຍ່. ເຂົ້າໜຽວມີບົດບາດສຳຄັນໃນຄາບອາຫານ, ຄຽງຄູ່ກັບອາຫານເຊັ່ນ ລາບ (laap/larb), ຕຳໝາກຫຸ່ງ, ປາປີ້ງ ພ້ອມດ້ວຍຜັກຫອມ, ໝາກເຜັດ, ໝາກນາວ ແລະ ເຄື່ອງປຸງພື້ນເມືອງຫຼາຍຊະນິດ.
ຄອບຄົວ ແລະ ຊຸມຊົນກໍມີບົດບາດສຳຄັນໃນຊີວິດສັງຄົມ, ສະທ້ອນຜ່ານກິດຈະກຳງານບຸນ, ກິດຈະກຳທາງສາສະໜາ ແລະ ການດຳເນີນຊີວິດຢູ່ໃນທ້ອງຖິ່ນ.
ງານບຸນແມ່ນສ່ວນທີ່ໂດດເດັ່ນໃນຊີວິດວັດທະນະທຳລາວ, ໂດຍປະສົມປະສານອົງປະກອບດ້ານສາສະໜາ, ປະເພນີ ແລະ ຊີວິດຊຸມຊົນ.
ປີໃໝ່ລາວ (ບຸນປີໃໝ່) – ບຸນປີໃໝ່ປະເພນີຂອງລາວ – ຈັດຂຶ້ນໃນເດືອນເມສາຂອງທຸກປີ. ກິດຈະກຳດັ້ງເດີມອາດປະກອບມີ ການສົງນ້ຳພະ, ການຫົດນ້ຳອວຍພອນ, ພິທີສູ່ຂວັນ ແລະ ກິດຈະກຳຊຸມຊົນອື່ນໆ.
ບຸນທາດຫຼວງ, ເຊິ່ງຈັດຂຶ້ນຢູ່ພະທາດຫຼວງ ໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, ແມ່ນໜຶ່ງໃນງານບຸນພຸດທະສາສະໜາ ແລະ ວັດທະນະທຳທີ່ສຳຄັນຂອງລາວ, ໂດຍມີປະຊາຊົນຈຳນວນຫຼາຍເຂົ້າຮ່ວມພິທີກຳ ແລະ ກິດຈະກຳຊຸມຊົນ.
ນອກຈາກນັ້ນ, ໃນຫຼາຍທ້ອງຖິ່ນຍັງມີງານບຸນທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບລະດູການຜະລິດ, ພຸດທະສາສະໜາ ແລະ ຊີວິດກະສິກຳ ເຊັ່ນ ບຸນບັ້ງໄຟ, ພ້ອມດ້ວຍຂະນົບປະເພນີອີກຫຼາຍຢ່າງທີ່ສະທ້ອນເອກະລັກສະເພາະຂອງແຕ່ລະພື້ນທີ່.
ການເຂົ້າໃຈຫຼັກການປະພຶດຕົນພື້ນຖານບາງປະການ ຊ່ວຍໃຫ້ການສື່ສານ ແລະ ການເຮັດວຽກຢູ່ລາວເປັນໄປຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ ແລະ ເໝາະສົມຫຼາຍຂຶ້ນ.
ຂໍ້ຄວນລະວັງທີ່ພົບເຫັນທົ່ວໄປປະກອບມີ:
ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ຂະນົບປະເພນີອາດມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນໃນແຕ່ລະທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ຊຸມຊົນ. ການສັງເກດ, ຮັບຟັງ ແລະ ເຄົາລົບວິທີການປະພຶດຕົນຂອງຄົນທ້ອງຖິ່ນ ແມ່ນຫຼັກການທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດ.
ຫວຽດນາມ ແລະ ລາວ ມີຊາຍແດນຮ່ວມກັນ ແລະ ມີປະຫວັດການແລກປ່ຽນອັນຍາວນານ. ໃນຊີວິດສັງຄົມ, ສອງປະເທດຍັງມີຄຸນຄ່າທີ່ໃກ້ຄຽງກັນຫຼາຍດ້ານ ເຊັ່ນ ການໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຄອບຄົວ, ຊຸມຊົນ, ການຕ້ອນຮັບແຂກ ແລະ ຄວາມສຳພັນທາງສັງຄົມ.
ການແລກປ່ຽນ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈດ້ານວັດທະນະທຳ ແມ່ນໜຶ່ງໃນປັດໃຈທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ປະຊາຊົນ, ອົງກອນ ແລະ ທຸລະກິດຂອງສອງປະເທດ ສາມາດສື່ສານ, ຮ່ວມມື ແລະ ສ້າງຄວາມຜູກພັນໃນໄລຍະຍາວໄດ້ຢ່າງສະດວກຫຼາຍຂຶ້ນ.
ວັດທະນະທຳລາວແມ່ນການປະສົມປະສານທີ່ຫຼາກຫຼາຍລະຫວ່າງປະເພນີພື້ນເມືອງ, ຊີວິດຊຸມຊົນ ແລະ ອິດທິພົນອັນເລິກເຊິ່ງຂອງພຸດທະສາສະໜາ.
ຕັ້ງແຕ່ວິທີການສື່ສານ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ອາຫານ ຈົນເຖິງງານບຸນ ແລະ ຂະນົບປະເພນີດັ້ງເດີມ, ແຕ່ລະລັກສະນະທາງວັດທະນະທຳລ້ວນແຕ່ປະກອບສ່ວນສ້າງເອກະລັກສະເພາະໃຫ້ແກ່ປະເທດລາວ. ການຮຽນຮູ້ ແລະ ເຄົາລົບຄວາມແຕກຕ່າງທາງວັດທະນະທຳ ບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍໃຫ້ການສື່ສານມີປະສິດທິຜົນຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສ້າງພື້ນຖານທີ່ດີສຳລັບການຮ່ວມມື ແລະ ຄວາມຜູກພັນລະຫວ່າງປະຊາຊົນຫວຽດນາມ – ລາວ.